De kracht van durven vragen
- 13 mei
- 2 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 17 mei
Er zijn grofweg twee soorten mensen die ik coach:
1. De “ik red het wel alleen”-types.Die keren vaak later terug. Met wallen onder hun ogen, kort lontje, alles “redelijk op de rit” – maar van binnen helemaal op.
2. De “ik ga dit niet meer alleen uitzitten”-types.Bij hen zie je binnen een paar maanden iets kantelen: ze slapen beter, durven andere keuzes te maken, zeggen vaker nee en voelen zich weer een beetje zichzelf.
Daarin zit de kern van een bekende quote van Simon Sinek:
“If you can’t ask for help, you cannot be helped.” – Simon Sinek
Die les had ik zelf liever eerder geleerd.Ik was 34, had een senior marketingfunctie bij een grote corporate en was hoogzwanger van mijn tweede zoon. We deden “nog even” een verbouwing van zes weken, strak gepland vóór mijn verlof. Op de valreep solliciteerde ik op aanraden van mijn manager op een promotie – die ik de dag voor mijn verlof ook nog kreeg. Na mijn verlof zou ik starten in een managementfunctie, een nieuwe rol, die ik uiteraard perfect wilde doen. Dat waren ze van mij gewend.
Tot die verbouwing geen zes weken, maar zes maanden duurde.Mijn verlof bracht ik door in herrie, stof en dozen, met een pasgeboren baby en een huis dat continu op z’n kop stond. Overdag overprikkeld, ’s nachts gebroken. Ik was oprecht opgelucht toen ik weer “lekker aan het werk mocht”, in mijn nieuwe functie.
En toch lag ik een maand later zelf om.Lijf leeg, hoofd vol, energie op. Nergens had ik echt gezegd: “Dit trek ik zo niet. Ik heb hulp nodig.”Het resultaat: een jaar thuis. Burn-out. Op mijn cv later netjes “weggepoetst” als sabbatical.
En was ik zielig? Nee.
Eigen schuld, dikke bult.Het was een harde les die ik blijkbaar op deze manier moest leren. En zo heeft iedereen wel iets – veel mensen maken dingen mee die nog veel heftiger zijn. En vragen geen hulp. Dit laat simpelweg zien wat er gebeurt als je te lang alles alleen wilt dragen.
Juist daarom geloof ik hier zo sterk in: durf vóórdat je op je dieptepunt zit om hulp te vragen. Dat ís persoonlijk leiderschap. Het is toegeven dat je het soms niet alleen kunt – en holy shit, wat is dat soms moeilijk, zeker als jij degene bent die altijd regelt, opvangt en nog even doorpakt, of van huis uit vooral hebt geleerd: “kom op, doorzetten, niet opgeven.”
Als ik toen eerder om hulp had gevraagd, had ik mijn verlof, mijn gezondheid en mijn energie veel beter kunnen beschermen. Dat neem ik nu mee in mijn werk als coach: ik help mensen om eerder nee te zeggen, eerder aan de bel te trekken en eerder te zien dat om hulp vragen geen zwaktebod is, maar een keuze voor jezelf.
Hulp vragen zwak? Echt niet.Trek aan die bel.
Ga je nog een jaar wegbuffelen, of geef je jezelf nu die schop onder je kont en kies je voor jezelf?
Wil je hier serieus iets in veranderen en een sparringpartner die met je meekijkt? Bij The Coaching Practice kijk ik 1-op-1 met je mee. Stuur me een bericht of plan een (online) kennismakingsgesprek – dan zetten we jouw eerste concrete stap.
Opmerkingen